Waarom je niet alles voor een ander moet oplossen: de kracht van de spiegel

iemands spiegel blokkeren

Herken je dat?

Je ziet iemand van wie je houdt worstelen. Je ziet de pijn, de vermoeidheid of het vastlopen in hetzelfde cirkeltje, en je eerste gedachte is: ik fix het wel. Je geeft ongevraagd advies, neemt taken over of probeert de weg voor de ander vrij te maken van obstakels. Jij wilt er alles aan doen om te zorgen dat de ander zich weer fijn, gelukkig en happy voelt. Want dan is er immers niets meer aan de hand en kan ieder zijn weg weer vervolgen, eind goed, al goed. Zou je denken.

De spiegel als leermeester

Hier zit echter een addertje onder het gras. Lijkt alles wel eind goed, al goed? Voor jou misschien wel, maar ook voor de ander? Thema’s, blokkades, processen, trauma, angsten en patronen komen op ons pad om hier iets van te leren: jouw levenslessen. Sommige lessen neem je mee uit vorige levens die je in dit leven mag leren, of je mag in dit leven nieuwe lessen gaan leren. Dit begint vaak al voor je wordt geboren.

Gaandeweg je leven kom je in aanraking met mensen of situaties die jou je levenslessen laten ervaren. Ik noem ze vaak spiegels. Ze laten jou in iets kijken wat jou raakt en je doet nadenken. Soms is dit fijn en een verademing, maar soms kan het ook erg confronterend zijn en angst geven.

Bij dit laatste kijk je weg, ga je de verandering niet aan door de pijn of angst die je hiermee eerder hebt ervaren. Maar als een levensles niet doorleefd wordt, zal het steeds als een spiegel je eraan doen herinneren door de mensen en situaties die steeds op je pad komen. Net zolang tot jij het aangaat. Dit is ook wel het bekende: ik zit in een terugkerend patroon en kom er maar niet uit.

Wat als:

Jij besluit om voor de ander in zijn spiegel te kijken, door de last over te nemen? Dan haal je de spiegel weg waarin de ander zijn eigen patronen zou kunnen zien. Jij gaat letterlijk tussen de spiegel en de persoon staan door je ermee te bemoeien uit een overtuiging van behulpzaamheid. Maar je helpt hiermee niet de persoon, maar eigenlijk jezelf. Ik nodig je uit om eens kritisch naar je eigen rol hierin te kijken. Welk proces toont zich als jij besluit om tussen de spiegel en de persoon naast je te gaan staan? Wat voor voldoening geeft dit jou?

Een ander zijn spiegel gunnen klinkt misschien hard, maar het is de hoogste vorm van respect.

Iemand die zijn levenslessen aangaat, merkt dat hij of zij steeds meer in zijn kracht komt te staan. Zich sterker voelt in het gehoord, gezien en gevoeld worden. Leert en weet wat goed voelt. Welke richting hem of haar het gelukkigst maakt. Maar ook de rust en energie voelen die als gedragen voelt in plaats van een last. Steeds meer tot zijn of haar eigen kern komt van vreugde en lichtheid: de sleutel tot een gelukkig leven.

En hoe mooi is het als wij dat de ander gunnen.

In Munay

Wenda